yalnız

Ben ile Beraberim..

Hayatın içinde çok sayıda renk, görüntü, koku ve çok miktarda içsel/dışsal ses, gürültü, uğultu var.
Bilgi çığ gibi üzerime düşüyor.
İstemesem de.
Bilgi beni karıştırıyor.
Bilgi artık yorucu.

Sessizce göğe bakıp bulut ya da yıldızları izlemek istiyorum haftanın, en az beş günü.
Ne yesem diye düşünen ben’i istemiyorum yanımda.

Gördüklerim.
Duyduklarım.
Düşündüklerim.
İmgelerim.
Korkularım.
Sabırsızlıklarım.
Pişmanlıklarım.
Beklediklerim.
Dileklerim.

Başımın ağrıması bu yüzden.
Karar verirken aklımın olmadık yerlere kayması.
Seviyorken düğümlenmem,
Karışmam da bu yüzden.
Bacak bacak üstüne attığımda ayaklarımın hızla sallanması.
Düşünürken ve dinlerken kendimi çatık kaşlı yakalamam da bu nedenlerden.

Ben ile beraber kalamıyorum
Şöyle baş başa.

Ben’e para kazanmam, yemek yemem
İnsanlarla konuşmam
Uzlaşmam
Özür dilemem
Düşünmem
Sarılmam, kucaklamam
bağırmam, kavga etmem
Susmam
Savaşmam
Eğilmem
Dik durmam
Gerekliliği dikte ediliyor her saniye.

Çılgın toplumun siyasi, ekonomik, kültürel yaşamı Ben’i üzüyor
sıkıştırıyor, karıştırıyor, her durum ve oluşun kendince haklı nedenleri oluşu yorucu.

Ben ile beraber olmanın bir yolu olduğunu hissediyorum.
O’nu mutlaka yalnızken yakalayacağımı biliyorum.
Sessizlikte.
Yeşillikte.
Ağacın, yamacın, yaprağın yanında.
Çakılların üstünde.
Suyun sesinde.
Başının üstünde bir dam yokken. Evet evet.
Yıldızların altında.
Ufka bakarken.
Dalgaları seyre dalmışken.
Biten bir cümlenin sonundaki derin nefeste.
Veda ettikten sonra eve dönerken.
Eve girince
Kendi kendine
Bir kahve içerken…

Ben ile beraber olduğumda bütün ağrılarım geçecek.
Bu kadar kalabalık ”dış yer”de, bunca gürültülü bir ”iç yer”de
Büyük acılar, çığlıklar, sorular, yani kısaca ve bence
Delilikler ve deliler içinde,
”Ben ile beraber geçireceğim 1 saat” içinde neler neler saklıyor, bunu biliyorum.
Ve bu benim için koca bir hayata değer!

Yazar: popvitrin

Bir Yorum Yazın