edebiyat insan

bana bana

hayat bana uçurumlar gösterdi, ben ona uçurumdan düşülüp nasıl burun bile kanamadan ayağa kalkılacağını.

hayat bana katastroflar gösterdi, ben ona nasıl sıyrık bile almadan kurtulunacağını.

hayat bana girdaplar gösterdi, ben ona nasıl hızlı kulaç atıp uzaklaşılacağını.

hayat bana ihanetler gösterdi, ben ona nasıl affedip unutulacağını.

hayat bana bol bol pislik gösterdi, ben ona nasıl burun tıkanacağını.

hayat bana yanılsamalar gösterdi, ben ona nasıl kanılmayacağını

hayat bana ölüler gösterdi, ben ona nasıl o ölülere sarılmadan ayrılınabileceğini onlardan….

hayat bana onu bunu gösterip durdu, ben ona “o”na karşılık “bu”nu, “şu”na karşılık “bunları onları” gösterip durdum.

benim gösterdiklerimi hayat hiç görmedi; ben onun  bana gösterdiklerini yaşayıp durdum.

suya yazı yazdım, köre resim gösterdim.

adına da “yaşamak” dedim.

Yazar: Nihan

Bir Yorum Yazın